fbpx

Andepin

Andepin - ulotka informacyjna dla pacjenta

Fluoksetyna wskazana jest w zaburzeniach depresyjnych, może być również stosowana w leczeniu nerwicy natręctw i bulimii (żarłoczności psychicznej).

1 kaps. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci 22,4 mg fluoksetyny chlorowodorku.

W zaburzeniach depresyjnych zalecana jest dawka 20 mg/dobę. Dawkowanie należy ponownie ocenić i dostosować w razie konieczności po upływie 3-4 tyg. od rozpoczęcia leczenia, a także później, jeśli uzna się to za właściwe ze względów klinicznych. W nerwicy natręctw zalecana dawka wynosi 20-60 mg/dobę. Dawka początkowa w tym przypadku powinna wynosić 20 mg/dobę a po kilku tyg. stosowania można ją zwiększyć do 60 mg/dobę – należy jednak uwzględnić ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Jeśli w ciągu 10 tyg. nie nastąpi poprawa stanu pacjenta, należy ponownie rozważyć zasadność leczenia fluoksetyną. Jeżeli uzyskano dobrą odpowiedź, można kontynuować leczenie dostosowując dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta. Okresowo należy oceniać konieczność dalszego leczenia. Nie wykazano jednak długotrwałej skuteczności leczenia (powyżej 24 tyg). W bulimii zalecana dawka dobowa wynosi 60 mg. Nie wykazano długotrwałej skuteczności leczenia (powyżej 3 m-cy). Nie należy przekraczać dawki 80 mg/dobę. Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku na ogół dawka dobowa nie powinna być większa niż 40 mg. Maks. zalecana dawka wynosi 60 mg/dobę. Pacjenci z niewydolnością wątroby. Należy rozważyć zastosowanie mniejszych dawek dobowych lub większe odstępy w przyjmowaniu dawek u pacjentów z niewydolnością wątroby. U pacjentów z niewydolnością nerek oraz leczonych dializą także należy rozpatrzyć możliwość zmniejszenia dawki albo częstości podawania (u osób leczonych dializą stężenie fluoksetyny i jej metabolitów we krwi jest podobne jak u zdrowych). Dzieci. Fluoksetyna nie jest zalecana u dzieci. Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności fluoksetyny u dzieci.

Fluoksetyna jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny. Fluoksetyna nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów jak: α1, α2 czy β-adrenergicznych, serotoninergicznych; dopaminergicznych, histaminowych, muskarynowych i receptorów GABA. Fluoksetyna dobrze wchłania się po podaniu doustnym. Maks. stężenie w osoczu osiąga po 6-8 h po podaniu leku. Fluoksetyna wiąże się w dużym stopniu z białkami osocza. Stężenie fluoksetyny w osoczu ustala się dopiero po paru tyg. stosowania. Stałe stężenie w osoczu obserwowane po długotrwałym podawaniu fluoksetyny jest takie samo jak po przyjmowaniu przez 4-5 tyg. Fluoksetyna jest intensywnie metabolizowana w wątrobie do norfluoksetyny i licznych niezidentyfikowanych dotychczas metabolitów, które są wydalane z moczem. T0,5 fluoksetyny wynosi 4-6 dni a jej aktywnego metabolitu (norfluoksetyny) 4-16 dni.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Fluoksetyna nie może być podawana jednocześnie z inhibitorami MAO zarówno selektywnymi (np. selegiliną) jak i odwracalnymi (RIMA) (np. moklobemidem), ponieważ powodować może objawy podobne do objawów zespołu serotoninowego. W przypadku wystąpienia takich objawów pomocne może być podanie cyproheptadyny lub dantrolenu. W wyniku interakcji fluoksetyny z inhibitorami MAO mogą wystąpić takie objawy jak: hipertermia, sztywność, zaburzenia ze strony układu autonomicznego, mioklonie, zaburzenia koordynacji ruchowej, rozchwianie emocjonalne, na które składają się: drażliwość, splątanie oraz ekstremalne pobudzenie prowadzące czasami do delirium lub śpiączki. Dlatego fluoksetyna nie może być stosowana razem z lekami typu inhibitory MAO i co najmniej 14 dni po zakończeniu przyjmowania inhibitorów MAO. Natomiast okres po zakończeniu przyjmowania fluoksetyny a rozpoczęciem stosowania inhibitorów MAO powinien wynosić co najmniej 5 tyg. (w przypadku długotrwałego stosowania fluoksetyny lub podawania dużych dawek leku należy zachować dłuższą niż 5 tyg. przerwę przed stosowaniem inhibitorów MAO).

Fluoksetyna wykazuje silną interakcję farmakologiczną z inhibitorami MAO. Zaobserwowano, że fluoksetyna może spowodować zwiększenie stężenia we krwi niektórych leków działających na OUN takich jak: karbamazepina, haloperydol, klozapina, diazepam, alprazolam, lit, fenytoina oraz trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne. W niektórych przypadkach zaobserwowano nawet objawy toksyczności. W przypadku konieczności stosowania jednoczesnego tego typu leków, należy rozważyć zmianę schematu dawkowania oraz obserwować pacjenta. Podanie jednoczesne z lekami serotoninergicznymi może zwiększyć efekt działania na receptory 5-HT. Odnotowano nasilenie działania leków z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) w przypadku jednoczesnego podania z solami litu lub tryptofanem. Ponieważ metabolizm fluoksetyny związany jest z systemem izoenzymów wątrobowych cytochromu P450 CYP2D6 (fluoksetyna może hamować izoenzym cytochromu P450 CYP2D6), podawanie tego produktu z innymi lekami, których metabolizm związany jest z tym systemem, może prowadzić do interakcji. Stosowanie leków o małym indeksie terapeutycznym i metabolizowanych przez ten cytochrom (jak np.: flekainid, enkainid, winblastyna, karbamazepina i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), jednocześnie z fluoksetyną lub do 5 tyg. po jej odstawieniu, może wymagać zmniejszenia dawki tych leków. Gdy rozpatruje się możliwe interakcje fluoksetyny z innymi lekami, należy zawsze mieć na uwadze jej długi T0,5. Fluoksetyna wiąże się z białkami osocza, co prowadzić może do interakcji z innymi lekami, które silnie wiążą się z białkami osocza. Może nastąpić gwałtowne uwolnienie fluoksetyny wskutek wyparcia przez substancję o większym powinowactwie do albumin osocza, lub zjawisko odwrotne. W badaniach nie obserwowano klinicznie istotnych interakcji pomiędzy fluoksetyną a chlorotiazydem, etanolem, sekobarbitalem i tolbutamidem. U pacjentów, którym podawano warfarynę, obserwowano nasilone działanie przeciwzakrzepowe (objawiające się klinicznie i w badaniach laboratoryjnych) o nie ustalonym mechanizmie. Podczas podawania fluoksetyny jednocześnie z warfaryną należy zachować ostrożność, a u pacjentów tak leczonych należy okresowo kontrolować wskaźnik krzepnięcia krwi. Istnieją nieliczne zgłoszenia o wystąpieniu drgawek u pacjentów poddawanych jednoczesnej terapii fluoksetyną i elektrowstrząsom. Dlatego podczas stosowania obu tych metod leczenia jednocześnie należy zachować ostrożność. Mimo braku danych na temat wpływu fluoksetyny na zwiększenie się stężenia alkoholu we krwi, lub zwiększenia działania alkoholu, picie alkoholu podczas terapii fluoksetyną jest niewskazane. Fluoksetyny, podobnie jak większości selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny, nie należy podawać jednocześnie z preparatami ziołowymi zawierającymi dziurawiec (Hypericum perforatum), ponieważ może dojść do nasilenia działań niepożądanych.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na rozwój zarodka lub płodu, oraz na rozwój ciąży. Wyniki badań na zwierzętach nie zawsze można odnieść do ludzi, dlatego fluoksetyna może być stosowana u kobiet w czasie ciąży tylko w przypadku, gdy w opinii lekarza korzyści dla matki przeważają nad potencjalnym ryzykiem dla płodu. Fluoksetyna przenika do mleka kobiecego. Dotychczas nie ustalono wpływu fluoksetyny na dzieci karmione piersią, dlatego należy rozważyć zaprzestanie karmienia piersią u kobiet, u których leczenie fluoksetyną jest konieczne. Odnotowano przypadki stężenia fluoksetyny i norfluoksetyny 70,4 ng/ml we krwi dziecka karmionego przez matkę, u której stwierdzono stężenie tych samych substancji wynoszące 295,0 ng/ml, bez wystąpienia działań niepożądanych u dziecka. W innym przypadku stwierdzono stężenie 340 ng/ml fluoksetyny i 208 ng/ml norfluoksetyny u dziecka karmionego piersią przez matkę leczoną fluoksetyną; u dziecka wystąpiły objawy takie jak płacz, zaburzenia snu, wymioty, obfity i wodnisty stolec.

Objawy przedawkowania samej fluoksetyny są zazwyczaj łagodne. Są to: nudności, wymioty, drgawki, zaburzenia OUN – od poburzenia do śpiączki, zaburzenia czynności układu sercowonaczyniowego, zaburzenia układu oddechowego. Zagrażające życiu przypadki przedawkowania fluoksetyny zgłaszano niezwykle rzadko. W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie czynności życiowych oraz leczenie objawowe. Nieznane jest antidotum stosowane w zatruciu fluoksetyną. Wymuszona diureza, hemodializa, hemoperfuzja, czy transfuzja wymienna nie są skuteczne. Podawanie węgla aktywnego wraz z sorbitolem może być równie lub bardziej skuteczne niż prowokowanie wymiotów czy płukanie żołądka. Przy wyborze metody leczenia zatrucia fluoksetyną należy wziąć pod uwagę możliwość zatrucia dodatkowo innymi lekami. Należy przedłużyć okres obserwacji w szpitalu osób, które zażywały fluoksetynę z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi.

Andepin - zamienniki

Artykuły warte przeczytania #leki.pl

Kserostomia — przyczyny i leczenie suchości jamy ustnej
Ślina ze względu na swoje właściwości chemiczne i fizyczne pełni niezwykle ważną rolę w naszym organizmie. Wielu z nas nie jest świadomych ogromnego znaczenia jej funkcji w codziennym funkcjonowaniu oraz procesie zachowania zdrowia jamy ustnej. Jej zalety zaczynamy doceniać w momencie, gdy pojawia się problem suchości jamy ustnej. Wtedy też musimy się zmagać z szeregiem uciążliwych następstw wynikających z jej niedoboru.
Tran a olej z wątroby rekina — który preparat wybrać!
Na rynku aptecznym dostępnych jest wiele produktów. W okresie zimowym szczególne zainteresowanie wzbudzają preparaty na odporność. Wśród nich wyróżniamy produkty z olejem z wątroby dorsza lub sardeli, tzw. tran, a także preparaty z olejem z wątroby rekina. Na pierwszy rzut oka oba preparaty wydają się podobne i oba kojarzą się z podnoszeniem odporności. Jednak to tylko pozory, gdyż oba oleje zawierają zupełnie inne składniki.
Nowe wytyczne leczenia nowotworu płuc?
Palenie jest główną przyczyną raka płuc, który każdego roku diagnozuje się u ponad 200 000 osób w Stanach Zjednoczonych i wciąż pozostaje na 1. miejscu wśród chorób nowotworowych pod względem śmiertelności.
Scopolan czy No-spa? Który lek będzie silniejszy?
Stany skurczowe w obrębie jamy brzusznej mogą mieć różną etiologię. Niezależnie od przyczyny, w większości przypadków pomocne mogą okazać się leki spazmolityczne. Najbardziej powszechnymi lekami stosowanymi rozkurczowo są drotaweryna i hioscyna. W jakich produktach leczniczych występują? Jakie inne leki można jeszcze stosować?
COVID-19 i cholesterol. Czy to może się udać?
Cholesterol jest nam potrzebny do normalnego funkcjonowania. Fizjologicznie wytwarzamy go w wątrobie, skąd jest transportowany do komórek ciała po związaniu z lipoproteinami. Istotną rolę odgrywa też cholesterol egzogenny, pochodzący z pożywienia. Nasz organizm wykorzystuje go do produkcji hormonów, jako składnik żółci ułatwiający trawienie tłuszczów, budulec błon komórkowych, substancję niezbędną w procesie metabolizmu witaminy D i wielu innych elementów przemian zachodzących w naszym organizmie.
Naszą misją jest przedstawienie pacjentom oraz specjalistom ochrony zdrowia pełnej, rzetelnej wiedzy o lekach i ich zastosowaniu. Wierzymy, że przyczynimy się tym do zwiększenia skuteczności i bezpieczeństwa terapii.

Serwis leki.pl jest prowadzony przez Fundację Healthcare Professionals.
Fundacja NIE jest powiązana z żadnym producentem czy dystrybutorem leków. Ewentualne finansowanie, które otrzymujemy od firm farmaceutycznych związane jest z prowadzoną w ich imieniu reklamą, która jako taka jest jednoznacznie oznaczona.

Serwis leki.pl NIE jest apteką (w tym internetową) i nie prowadzi bezpośrednio sprzedaży leków, suplementów diety i wyrobów medycznych. Jeśli chcesz kupić leki on-line zapoznaj się z naszym artykułem nt. Jak bezpiecznie kupować leki w internecie?
0
A jaka jest Twoja opinia? Dodaj komentarzx
()
x